venerdì 11 agosto 2017

Dē pōtū modicō

Nōnnūllōs Nonnī uersūs ex Anglicō in Latīnum sermōnem interpretārī cōnātus sum et meīs commiscuī.

"Inuideō uōbīs quibus offuscantur amārō

mēns animusque merō, uōs Dionȳsus amat. tamen annōsī licet ūdent flūmina uīnī trīstitiae nequeō nescius esse meae. Prōgeniēs Iouis et Semelēs dīuīna, quid obstās? Ēn! Laudēs tribuō nec uolō obesse deō. Nōn ego enim cupiō tibi sacra reuellere templīs, exusta est manibus uīnea nūlla meīs. Ac tua pampineīs, Līber, decorāta corōnīs sacrilegus noctū nōn simulācra ruō. Nōnne meī miserēris adhūc perpauca petentis? quoque, auscultās, ēbrietāte iuuā!" Sīc mihi tam bibulō bibulus quam uāna querentī ex imprōuīsō est uīsus adesse deus et frūstrā digitīs oculōs faciemque fricābam haec fierī pōtū somnia mīra ratus. Seu torquēre meum pergēbam ac uellere crīnem purpureās alapīs sīue ferīre genās, stābat imāgo tenāx leopardī pellibus aucta corporis et thyrsus grande regēbat onus. Vītis erat passim crīspīs innexa capillīs atque acinīs etiam maior in ōre rubor. "Quid, puer," is dīxit "longum sēdāre medēlīs angōrem breuibus uīs? Tibi uīna nocent. Heu, meminī dīuam satyrī rīdēre bicornem ausī, quae tenebrās noctis adunca fugat. Inuīsō cōnspexit at illa per āera uultū mortiferō iuuenem sīc equitāre boue atque necis cupidō, pecudis missūra tabānum perniciem. Tōtō corpore pūnctus acū sīcut equus nemoris perrūpit in inuia taurus. Ampelus indomitum summa per alta uidēns quadrupedem saeuīs impulsum uādere pūnctīs atque futūra timēns mox sua fāta precem flēbiliter tribuit: "Nunc iam cōnsiste, licēbit crās etiam breuiter currere, taure, diē! sōla rogō sūrsum inter saxa trucīdēs fāta uel ut Bacchus nesciat ista, necā! Nec mihi sīs īrātus quod tibi cornua sertīs aurāuī, teneor uel quod amōre deī. Sīn ita mactāre libet uiolāreque Bacchum, que equitis maestī nīl miserēre tuī quod uireō, uel quod scīuī placuisse Lyaeō membra mea ad satyrōs dīlaceranda uehe flētus ut exanimis cinerem respergat abundāns. Cārē haec exaudī bōs mea uōta precor! lūctus Dionȳsī tunc plācābit adēmptum morte, prius numquam quem lacrimāsse ferunt. At cornigerum uectōrem prōdere forsan, taurīnā est similis quī tibi fronte, uelīs sūmptā periisse meō dīc uōce Lyaeō. Aduerse et Cererī bis genitōque deō cum Bromius patitur uehementēs, taure, dolōrēs ipsa simul Dēō commiserāta dolet!" Haec puer īnfernīs roseus iam proximus undīs īnfēlīx dīxit. Montis ad aspra furēns culmina prōsiluit taurus bene nīxus in unguem diffissam, iuuenem praecipitemque dedit dorsō. Cecidit prōnus saxōrum in aceruum et tacitō cervīx, ei mihi, frācta sonō est. Bēlua rēliquiās iterumque iterumque petīuit et ualidā cornūs cuspide fīxit humō. Decapitātum illīc iacuit sine fūnere corpus. Coccineus tīnxit candida membra cruor. Sīc mihi dīlēctō grāta est ā sanguine uītis orta, satis remedī nōn tamen illa fuit! Namque meō minimē cārum pectore uultum aequora tēmētī mīlle lauāre queunt. Sed, puer, hanc mēcum bibe noctem, uīna supersunt. bibitur modicē mēns animusque ualent! Torua dedit senium nōbīs immāne Selēna, Nōs releuent lacrimīs pōcula mixta merī."

Nessun commento:

Posta un commento